Een reactie:

Tineke bedankt!

Dit najaar ontmoette ik je een aantal malen. We hadden direct contact. Contact op gevoelsniveau. We hadden het vaak over het feit dat toeval niet bestaat en dat het leven je niet overkomt maar dat je er zelf alle invloed op hebt. Ik vertrouwde je toe dat ik in een nogal zakelijke shit terecht gekomen was. Er leek maar geen einde te komen aan die zwarte periode. Ook de uitkomst was zeer ongewis. Je luisterde en merkte op dat ik zelf degene was die de oplossing blokkeerde. Ik begreep dat niet en vroeg je om uitleg. Die gaf je niet. Je zei niets anders dan dat ik mijn omstandigheden kennelijk nog steeds niet accepteerde en maar bleef strijden. In plaats van te streven naar innerlijke vrede. Pas wanneer ik zocht naar innerlijke vrede zou de kwestie tot een oplossing komen. Ik vroeg je hoe ik in dezen bij die innerlijke vrede kon komen. Je zei: wens de ander vrede en jij zult vrede hebben. Laat daarna los en vertrouw. Binnen drie weken zal er een oplossing zijn. Onderweg terug naar huis heb ik gedaan zoals je gezegd hebt. Een week later heb ik dat herhaald. De oplossing kwam daags hierna. Plots vanuit het niets. Volstrekt onverwacht. Via één simpel telefoontje. Met ook nog een uiterst positieve uitkomst. Voor alle partijen. Ik zag hoe ik zelf de oplossing blokkeerde. Mijn strijd genereerde enorm veel negatieve energie. En dat werd ggevoeld. Opgepikt. Door de ander. Het opvolgen van jouw signaal bracht mij al een heel vredig gevoel. Het werd rustig van binnen. Ik werd rustig. Er ontstond ruimte. Bij mijzelf. En daardoor in de zaak.

Dank je wel Tineke. En dank je wel aan mijn beschermengel die jou op mijn weg heeft gebracht!

Hartelijke groet,

EdV

8 november 2010

(om privacy redenen zijn de initialen gefigeerd)